1992 – Samsun/ Bafra’da gözlerimizi dünyaya açtık. Hızır idi Yunus idi derken sağ kulağımıza ezan sol kulağımıza kamet okuyup,  dedemizin ismini 3 kere kulağımıza fısıldamışlar senin adın Kemal diye.

1995 – İlk kez bulunduğum çevrenin dışına çıkma imkanı elime geçmiş, çocuk yaşta kamyonun sürücü koltuğunun arkasındaki küçük yatağa uzanmışım. İstanbul’a diye şoföre komutu vermişim.

1999 – Mavi önlüğü giymiş beyaz yakalığı boynuma ters düğümlemişim. Ali’yi ata baktırıp, Oya’ya ip atlatıp, Işık ile Ilık’a süt içirmiş okuma ve yazmayı öğrenmişiz.

2007 – İlk ve Ortaokul’u betonda uçan kaleci olarak bitirmişim, Liseye bonservis bedeli  karşılığında transferim gerçekleştiğinden haberim olmamış üstüne para vererek yazılmışım.

2008 – Teknoloji dünyasına ilk adımı atmış, lise hayatımıza bir göz kırpmışım. Etkilenmiş ola ki fazladan bir yıl daha beni bağrına basmayı kabul etmiş, el ele bir üst tura katılmaya hak kazanmışım.

2010 – Okumaya karar vermiş, yalnız çekilmez bu çile demişim. Sağ yanıma kalem defter, sol yanıma gönül bağını almış, gelecek yılların bilançosunu hazırlamışım.

2011 – Hayatımın ilk zarını atmış, üniversiteye giriş için 30 tercih hakkım varken istediğim tek okulu yazmışım.  DÜŞEŞ !!

2015 – Coğrafya kaderdir demiş,  İst. Üniversitesi Coğrafya bölümünü bitirmişim.

2017 – Yalnız çekilmez bu çile diyerek sol yanımıza aldığımız gönül bağını 2 evet ile kördüğüm yapıp zamanda yolculuğa çıkarmışız.

2018 – Zamanda yolculuk ederken otostop çeken birine denk gelmiş, sonucunda nur topuyla tanışmışız.

2020 – Yükleniyor…